Pola Niewidzenia / 2017

Co odczuwam policzkiem, co kolanem, a co dłonią? Jak wygląda kubek widziany kolanem? Próbuję się o tym przekonać. Zapamiętuję go kolanem, pocieram gładką, zimną powierzchnię, wyczuwam wypukłości i otwór, otwór jest ostry na krawędzi. Potem, używając pamięci i oczu, próbuję oddać jego formę. Patrzę na niego i nie wiem, czym jest.

Instalacja w kształcie czarnego kwadratu, przywodzi na myśl szafkę kuchenną i poustawiane w niej naczynia. Ceramiczne przedmioty są inspirowane opisami pól niewidzenia czyli tym co ma przed oczami osoba niewidoma. Za punkt wyjścia posłużyło mi zdanie osoby niewidomej od urodzenia, bez poczucia światła: "To co mam przed oczami, można porównać do tego, co pani odczuwa w dłoni, kolanie czy policzku".

Drugą interaktywną część mojej pracy tworzyli odwiedzający wystawę, rysując ukryty przed ich oczami przedmiot, bazując jedynie na zmyśle dotyku.

Praca została pokazana na wystawie "Pola Niewidzenia czyli wizualnie o niewidzeniu" Stowarzyszenia z Siedzibą w Warszawie. W trakcie rocznego projektu powstały filmy, obiekty, grafiki i zdjęcia zebrane w Atlas pól niewidzenia - pierwszą publikację, poświęconą tej tematyce.